کم کم ، بوی عید ، از لابلای شاخه ها به مشام می رسد و خانه ها در انتظار خانه تکانی اند . فضای دم کرده ی بازارها و بازارچه ها ، چانه زدن پی در پی ، قهر و آشتی های مکرر و در نهایت ، لبخندهای رضایت . پول های نو ، خودروهای تمیز ، صورت های گل انداخته ، خانه های گم شده در عطر خوش گذرانی ؛ تنها یک روی سکّه اند ؛ سکّه ای به نام روزگار . امّا در آن روی همین سکّه ، زندگی ، با خواب های پریشانی همرنگ می شود ؛ روز شب است و شب ، برزخی تمام نما .

      عید یعنی : شرم آشکارای پدر ، گریه های پنهان مادر و آرزوی شیرین دختر .

هیچ واژه ای نمی تواند به تلخیِ قطره ی اشکی باشد که شب عید ، از چشم دخترکی می افتد . هیچ شعری نمی تواند سوزناکیِ دست های خالی را به تصویر بکشد . هیچ قلمی نمی تواند بازتاب پریشانی اهل درد باشد . هیچ دوربینی نمی تواند به عمق آرزوی کودکی پی ببرد . چقدر خوب است در این دریای بی کرانه ی زندگی نگاهمان به دست های غریقی باشد که « فریاد بی صدایش » ما را به خود می خواند ! چقدر خوب است به کفش های کهنه ای بیاندیشیم که در طول زمستان ، زخم های دل را تحمل کرده است ! چقدر خوب است ، به پیراهن هایی بیاندیشم که وصله هایشان ، نمودار خط کشی های اجتماع است .

آی دست های توانمند ، که قیمت انگشتریتان ، شکستنی نیست ! آن سوتر از این جا ، کسی دست های خالی را کنار سفره ی هفت سین گذاشته است .

آی خانه های شمالی ! امروز در دهکده های جنوبی ، آرزوها رنگ باخته و « خالو »، دل به ناله های نینوایی « نی » سپرده است .

آی ساکنان زرق و برق کده های بی خیالی ! امشب چراغ خانه ی « بی بی »، از شرم کم سویی ، خاموش است .

چه کسی می تواند به فریادهای خاموش پاسخ بدهد ؟ چه کسی می تواند غمناکی دل ها را ، با تبسّم لب ها عوض کند؟ چه کی می تواند کمی از آنچه دارد ، به دیگران ببخشید و سهمی از محبت ببرد ؟ آی ، فارغ از حال و روز چشم های بارانی ! آن مرد ، گریه هایش را گم کرده است .! آن دختر ، گیسوانش نباخته است ! آن زن ، تمرین سکوت می کند و آن کودک ، خواب های شیرین را جای عروسک ، در بغل می گیرد . بیا کمی به فکر آن سوتر از این جا باش! بیا،

 آی جوانمرد ! با گرمای دست هایت ، چراغ خاموش کومه نشینان را روشن کن !